پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul

واقعیت این است که از مدتی قبل درباره ی این طرحهای اینتل چیزهائی می دانستیم. اولین پردازنده ی دسک تاپ 6 هسته ای این شرکت با نام Gulftown در نیمه ی دوم سال 2010 عرضه خواهد شد. این پردازنده یک محصول LGA1366 با یک هسته ی یکپارچه ی 32 نانومتری بر اساس ریزمعماری Westmere (نسل بعدی Nehalem) خواهد بود. به تازگی طرحهای مشابهی از سوی شرکت AMD منتشر شده اند. با وجود آنکه این شرکت در نظر دارد تا فرآیند پیشرفته تر 32 نانومتری را در سال 2011 برای محصولات خود معرفی نماید، اما آنها نیز پردازنده ی 6 هسته ای دسک تاپ خود را در سال 2010 عرضه خواهند کرد (حدوداً در سه ماهه ی دوم سال 2010). پردازنده ی مورد نظر در حال حاضر با نام Thuban شناخته می شود و به احتمال قوی یک پردازنده ی سرور Istanbul خواهد بود که در برابر core i7 فوق العاده جالب خواهد بود.

پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul در یک سکوی دسک تاپ

برای کامپیوترهای دسک تاپ انطباق یافته است.
با اینحال، شما برای تهیه ی یک سیستم مبتنی بر یک پردازنده ی 6 هسته ای مجبور نیستید تا سال آینده صبر کنید. شما صرفاً باید یک مادربرد تک سوکتی سازگار با پردازنده های سرور 6 هسته ای موجود را پیدا کنید که عملکرد آن با ملزومات مرتبط با سیستمهای کامپیوتری رایج مطابقت داشته باشد. بعبارت دیگر، چنین مادربردی باید حداقل به اسلاتهای PCI Express X16 برای نصب کارتهای گرافیکی با عملکرد بالا مجهز باشد. خوشبختانه ما توانستیم یک نمونه از چنین مادربردی را با یک سوکت F واحد پیدا کنیم. این مادربرد به ما امکان می دهد تا یک سیستم تک پردازنده ای مبتنی بر AMD Istanbul را مونتاژ نموده و مورد آزمایش قرار دهیم. به این ترتیب ما می توانیم یک نگاه اجمالی به آینده انداخته و ایده ای از قابلیتهای یک پردازنده ی 6 هسته ای در وظایف معمولی دسک تاپ بدست آوریم.
بعلاوه، آزمایش Istanbul در یک سیستم دسک تاپ نیز جالب توجه خواهد بود، زیرا اینکار به ما امکان می دهد تا عملکرد CPU های Thuban آینده را تخمین بزنیم. این پردازنده های بخصوص باید به سلاح اصلی AMD در رقابت مستمر مقابل اینتل تبدیل شوند، خصوصاً از آنجائیکه به نظر می رسد پردازنده های 4 هسته ای Phenom امروزی یک جایگزین نسبتاً ضعیف برای پردازنده های Core i7 هستند. شاید Istanbul (که نهایتاً به یک تناسخ دسک تاپ با نام Thuban تبدیل خواهد شد) بتواند موقعیت محصولات صدرنشین اینتل را به لطف هسته های بیشتر خود متزلزل نماید. تا جائیکه ما در طول تحقیقات اولیه ی خود متوجه شدیم، پردازنده های Core i7 اساساً به لطف پشتیبانی از فناوری Hyper-Threading که 4 هسته ی مجازی را به هسته های واقعی آنها اضافه می کند، عملکرد بی سابقه ای را تحت وظایف محاسباتی که بخوبی موازی سازی شده باشند، به نمایش می گذارند. در مورد Istanbul باید بگوئیم که این پردازنده ی 4 هسته مجازی را با دو هسته ی واقعی اضافی جایگزین می نماید، بنابراین وضعیت رقابت آن در برابرCore i7 فوق العاده جالب خواهد بود.

پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul در یک سکوی دسک تاپ

Istanbul : پردازنده ی سرور با یک شجره نامه ی دسک تاپ

AMD پس از معرفی موفقیت آمیز فناوری پردازش تولید 45 نانومتری خود، تولید چند هسته پردازنده را برای محصولات دسک تاپ عمومی آغاز کرد. ما کاملاً با این هسته ها آشنائی داریم: Deneb که در Pehnom II x4 مورد استفاده قرار می گیرد، Propus مورد استفاده در Athlon II x4 و همچنین Regor که در پردازنده های Athlon II x2 بکار گرفته شده است. AMD معمولاً پردازنده های سرور را با هسته های مشابه نمونه های دسک تاپ تولید می کند که تنها اندکی از نظر پشتیبانی اینترفیسهای خارجی با یکدیگر تفاوت دارند: آنها دارای گذرگاه های HyperTransport بیشتری هستند و کنترل حافظه ی این پردازنده ها نیز برای پشتیبانی از DIMM های حافظه ی Registered طراحی شده اند. برای مثال، هسته ی Shanghai مورد استفاده در پردازنده های معاصر Opteron 2300 و Opteron 8300 دقیقاً به همین ترتیب تولید شده است. در واقع شما می توانید این هسته را بعنوان نزدیکترین خویشاوند هسته ی Deneb دسک تاپ در نظر بگیرید.
با اینحال، هسته ی Istanbul از این قاعده مستثنی است: تا امروز این هسته هیچ معادل دسک تاپی ندارد. با وجود آنکه نمی توانیم انکار کنیم که Istanbul نیز درست همانند Shanghai از نظر ریزمعماری به Deneb نزدیک است، اما در این مورد تفاوتها فراتر از کنترلر حافظه و تعداد گذرگاه های HyperTransport هستند. Istanbul دارای 6 هسته ی پردازشی بر روی یک die پردازنده ی واحد است که باعث می شود این پردازنده گرانترین محصول در خانواده ی Opteron باشد (قیمت این پردازنده ها از 450 دلار شروع می شود). هیچ نکته ی تعجب آوری در این زمینه وجود ندارد: die هسته ی Istanbul 346 میلیمتر مربع مساحت دارد که 30 درصد بزرگتر از die هسته ی Shanghai است. پردازنده ی 6 هسته ای دارای 904 میلیون ترانزیستور است. تمام این ترانزیستورها بر روی یک die نیمه هادی یکپارچه جا گرفته اند که نه تنها 6 هسته ی پردازشی با 512 کیلوبایت کاشه ی L2، بلکه یک کاشه ی L36 مگابایتی مشترک را نیز در بر می گیرد.
پردازنده های Istanbul دارای سه گذرگاه HyperTransport هستند که امکان استفاده از آنها در سیستمهای دو، چهار و هشت پردازنده ای را امکانپذیر می سازد. در مورد کنترلر حافظه، Istanbul با حافظه های SDRAM 800/667/533-Registered DDR2 دو کاناله، با یا بدون پشتیبانی از ECC کار می کند تا سازگاری با سکوهای Socket F موجود را حفظ نماید. در عین حال، سازگاری یکی دیگر از مزایای اختصاصی پردازنده های سرور AMD به حساب می آید: سکوی Socket F سه سال پیش برای اولین بار معرفی شد، اما حتی جدیدترین پردازنده های Istanbul نیز بخوبی با هر مادربرد Socket F (پس از ارتقاء BIOS آن) کار خواهند کرد.

پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul در یک سکوی دسک تاپ

پردازنده های 6 هسته ای در مقایسه با اسلاف خود از یک بهبود قابل ملاحظه برخوردارند: فناوری HT Assist که زمان بیکاری پردازنده را در سیستمهای چند پردازنده ای در طول عملیات سنگین حافظه کاهش می دهد. در اینگونه سیستمها، ممکن است کاشه - حافظه پردازنده های مختلف حاوی کپی هائی از داده های مشابه حافظه ی سیستم باشند. به همین دلیل است که اگر سیستم نیاز داشته باشد به هر نوع داده ای دسترسی پیدا کند، CPU ها ابتدا درخواستهائی را برای سایر پردازنده ها ارسال می نمایند تا بررسی کنند که آیا آنها نسخه ی تازه تری از داده های مورد نیاز را در کاشه ی خود دارند یا خیر. این وضعیت یک ترافیک پارازیتی بزرگ را در طول گذرگاه HyperTransport ایجاد کرده و باعث می شود که عملکرد در طول کار با زیر سیستم حافظه بطور چشمگیری کاهش یابد. به منظور حذف این تأثیر منفی، پردازنده های Istanbul می توانند یک ناحیه ی ویژه در داخل کاشه ی L3 خود را تفکیک کنند که یک دایرکتوری دائماً بروزرسانی شده از داده هائی که توسط تمام پردازنده های سیستم کاشه سازی شده اند را نگهداری می نماید. در نتیجه، هنگامیکه درخواست برای اطلاعات از حافظه فرستاده می شود، هر پردازنده ای از قبل می داند که باید کاشه - حافظه ی کدام CPU در یک سیستم چند پردازنده ای مراجعه کند. این اساس فناوری HT Assist است که توانست بالاترین کارآئی را در سیستمهای 4 و 8 پردازنده ای به نمایش بگذارد.
با اینحال اگر ما Istanbul را بعنوان یک محصول احتمالی برای یک سکوی تک پردازنده ای در نظر بگیریم، هیچ نیازی به HT Assist و 3 گذرگاه HyperTransport نخواهد داشت. هر چند که حتی در این وضعیت نیز ممکن است
Istanbul مزایای خاصی را نسبت به Deneb و Shanghai به نمایش بگذارد، حتی اگر هسته های پردازشی اضافی آن را به حساب نیاوریم. پیش از هرچیز، Istanbul از فرکانس بالاتری برای گذرگاه HyperTransport پشتیبانی می کند که به 2/4 گیگاهرتز افزایش یافته است (در پردازنده های دسک تاپ معاصر AMD، این فرکانس از 2 گیگاهرتز فراتر نرفته است). دوم اینکه، کاشه ی L3 توکار در داخل پردازنده ی Istanbul بجای 2 گیگاهرتز به 2/2 گیگاهرتز اورکلاک شده است.
در مورد فرکانس های کلاک پردازنده ی 6 هسته ای باید بگوئیم که آنها بطور آشکاری پائین تر از فرکانس های پردازنده های 4 هسته ای هستند. مدلهای برتر پردازنده های Opteron 6 هسته ای با فرکانس 2/8 گیگاهرتز کار می کنند. بعلاوه، این محصولات به کلاس HE تعلق دارند که CPU هائی با مصرف برق و انتشار حرارتی بالاتر را در بر می گیرد. پردازنده های Opteron شش هسته ای همه منظوره با توان متوسط 75 وات، در فرکانس حداکثر 2/6 گیگاهرتز کار می کنند که 30 درصد پائین تر از فرکانس پردازنده های برتر خانواده ی Phenom II x4 چهار هسته ای است. این دلیل دیگری است که باعث می شود AMD عجله ای برای انتقال پردازنده های 6 هسته ای خود به حوزه ی دسک تاپ نداشته باشد: در حال حاضر فرکانسهای کلاک این پردازنده ها به آنها اجازه نمی دهد که پردازنده های برتر 4 هسته ای را حتی در وظایفی که بخوبی موازی سازی شده اند، پشت سر بگذارند.
ما برای این مقاله یک پردازنده ی 2435 6 Opteron هسته ای را در نظر گرفته ایم که با فرکانس کلاک 2/6 گیگاهرتز کار می کند. جدول [1] مشخصات کامل پردازنده ی جدید را فهرست می کند:
Opteron 2435 در میان مدلهای مختلف Istanbul که این روزها بطور گسترده ای در بازار قابل دسترسی هستند، بعنوان مدل برتر در نظر گرفته می شود. قیمت این پردازنده در حدود 1000 دلار است، اما وقتی این محصولات در حوزه ی دسک تاپ قابل دسترسی شوند، به احتمال قوی بسیار ارزانتر خواهند بود. پردازنده ی Opteron 2435 یک محصول سرور است و به همین دلیل دارای یک بسته بندی LGA 1207 پایه ای است که اساساً با پردازنده های معمولی Socket AM2/AM3 تفاوت دارد، حتی از نظر ظاهری.
با در نظر گرفتن مشخصاتی که در بالا به آنها اشاره کردیم، باید توجه شما را به یک خصوصیت عجیب دیگر پردازنده های Opteron 6 هسته ای جلب نمائیم، البته گذشته از پشتیبانی حافظه ی Registered DDR2 و فرکانسهای عملیاتی بالاتر پل شمالی تعبیه شده در پردازنده و گذرگاه HyperTransport. جدول [1] سطح انتشار حرارتی نسبتاً پائینی در حد صرفاً 75 وات را نشان می دهد که تا حدودی تعجب آور به نظر می رسد زیرا سریعترین پردازنده های دسک تاپ در حال حاضر دارای TDP 125 تا 140 واتی هستند. با اینحال، تناقض مذکور به آسانی قابل توضیح است.

پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul در یک سکوی دسک تاپ

اول اینکه، پردازنده ی سرور از ولتاژ هسته ی پائین تری استفاده می کند (این استراتژی عمدی AMD جهت کاهش مشخصات الکتریکی و حرارتی محصولاتی است که برای سرورهای Rackmount در نظر گرفته شده اند. در این سرورها، استفاده از محصولات خنک کننده با عملکرد بالا بیشتر به یک چالش شباهت دارد). دوم اینکه، مفهوم فیزیکی پارامتری که AMD از آن برای تشریح انتشار حرارتی پردازنده های سرور خود استفاده می کند، اندکی با (TDP (Thermal Design Power که برای پردازنده های دسک تاپ به کار می رود، تفاوت دارد. موضوع این است که AMD یک پارامتر خاص با نام (ACP (Average CPU Power را برای پردازنده های سرور خود معرفی نموده که نه بعنوان حداکثر، بلکه بعنوان متوسط انتشار حرارتی پردازنده محاسبه می گردد. بعبارت دیگر، انتشار حرارتی Istanbul پائین تر از انتشار حرارتی مدلهای برتر Phenom II x4 است، اما نمی توانیم بگوئیم چقدر پائین تر زیرا مقایسه ی مستقیم مقادیر ACP و TDP غیرممکن خواهد بود.

پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul در یک سکوی دسک تاپ

یک منظره ی کمیاب: مادربردی با یک Socket F

شرکت AMD تمایز اکید محصولات سرور خود را حفظ می کند. Socket F با 1207 پایه که امکان پیاده سازی گذرگاه های HyperTransport متعدد را فراهم می سازد، اختصاصاً بعنوان محصولی برای سیستمهای دو یا چند پردازنده ای در نظر گرفته شده است. پردازنده های Opteron این شرکت که برای سکوهای تک پردازنده ای در نظر گرفته شده اند، همگی در شکل ساخت Socket AM3 تولید می شوند که حاکی از وجود تنها یک گذرگاه HyperTransport در پردازنده می باشد. در نتیجه، تولیدکنندگان مادربرد نیز محصولات تک سوکتی را با Socket F عرضه نمی کنند، اما پردازنده های 6 هسته ای Istanbul فعلاً تنها در شکل ساخت Socket F قابل دسترسی هستند. این وضعیت، چالش مهمی است که در هنگام تلاش برای آماده سازی یک سیستم تک پردازنده ای مبتنی بر پردازنده ی Opteron 6 هسته ای بایستی با آن مواجه شویم.
خوشبختانه تقریباً هر قانونی با موارد استثناء همراه است. ما به اندازه ی کافی خوش شانس بودیم و توانستیم یک مادربرد مجهز به یک Socket F واحد را بیابیم: MSI K9NU Speedster.
تولید کننده، این محصول را بعنوان سکوئی برای سرورهای تک پردازنده ای و ایستگاه های کاری با عملکرد بالا در نظر گرفته و به همین دلیل است که MSI K9NU Speedster از عملکرد مناسب برای کامپیوترهای دسک تاپ عمومی نیز برخوردار می باشد.

پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul در یک سکوی دسک تاپ

اگر بخواهیم صادق باشیم، باید بگوئیم که این به هیچوجه یک مدل جدید از مادربردهای MSI نیست. MSI K9NU Speedster در سال 2007 طراحی شد اما تداوم نسلهای پردازنده ی Opteron که بطور فعالانه ای توسط AMD ترویج شده اند، امکان استفاده از این مادربرد را حتی با جدیدترین پردازنده های 6 هسته ای فراهم کرده است، آنهم بدون هیچ مشکلی. تنها چیزی که برای تضمین سازگار بودن MSI K9NU Speedster با جدیدترین CPU ها به آن نیاز دارید، یک ارتقاء BIOS است.
MSI K9NU Speedster بر اساس Nvidia nForce Prefessional 3400 MCP طراحی شده که معادلی برای چیپ ست شناخته شده ی Nvidia nForce 570 SLI به حساب می آید. بخاطر وجود این چیپ ست، مادربرد به دو اسلات کارت گرافیکی PCI Express x16 مجهز است (گرچه آنها صرفاً از نسخه ی 1/1 این اینترفیس پشتیبانی می کنند)، که حتی امکان ایجاد یک پیکربندی SLI دو کارتی بصورت 8x+8x را فراهم می سازند.
با اینحال، بسیاری از ویژگیهای MSI K9NU Speedster هنوز به منشأ سروری آن مربوط می شوند. اولین نکته ای که توجه شما را به خود جلب می کند، تراشه ی XGI Z7 با 16 مگابایت حافظه ی ویدیوی مجتمع بر روی این مادربرد است که امکان استفاده از آن را بدون یک کارت گرافیکی الحاقی (مثلاً در مواقعی که یک سرور Rackmount را مونتاژ می کنید) فراهم می نماید. در عین حال، مادربرد فاقد مؤلفه های متداولی نظیر یک Codec صوتی مجتمع است. از سوی دیگر، MSI K9NU Speedster به در کنترلر شبکه گیگابیتی و یک کنترلر ویژه Renesas H8S/2168V برای مدیریت سیستم از راه دور مجهز است.
یکی از خصوصیات غیرمعمول این مادربرد، وجود 8 اسلات DIMM برای ماجولهای DDR2 SDRAM است. البته MSI K9NU Speedster تنها از DIMM های Registered با /بدون ECC پشتیبانی می کند. در نتیجه، این مادربرد امکان نصب 32 گیگابایت حافظه ی سیستم را برای شما فراهم می نماید.

پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul در یک سکوی دسک تاپ

باید بگوئیم که استفاده از چیپ ست نسبتاً قدیمی Nvidia nForce Prefessional 3400 MCP که در سال 2006 عرضه شد، به MSI K9NU Speedster امکان نمی دهد که پتانسیل پردازنده های معاصر Opteron را واقعاً آزاد کند. برای مثال، اگر شما پردازنده هائی را بر روی این مادربرد نصب کنید که از گذرگاه HyperTransport با کلاک 2/4 گیگاهرتز پشتیبانی می کنند، فرکانس واقعی این گذرگاه بخاطر محدودیتهای چیپ ست تنها 1 گیگاهرتز خواهد بود. با اینحال، مشکل مذکور تأثیر بسیار اندکی بر عملکرد بدست آمده در سیستمهای تک پردازنده ای خواهد داشت.
ناامیدی دیگری که ممکن است این مادربرد برای کاربران دسک تاپ به همراه داشته باشد، عملکرد واقعاً ضعیف تنظیمات BIOS است. این مادربرد فاقد تمام گزینه های سنتی BIOS است که برای اورکلاکینگ CPU مورد استفاده قرار می گیرند. به همین دلیل است که شما صرفاً می توانید از پردازنده های نصب شده بر روی MSI K9NU Speedster در وضعیت اسمی آنها استفاده کنید. بنابراین، پردازنده های Opteron شرکت کننده در این مقاله اورکلاک نشده اند.

پیکربندی بستر آزمایش

در طول اولین رویاروئی ما با یک سیستم تهیه شده بر اساس پردازنده ی 6 هسته ای AMD، باید اساساً بر نیازهای پردازنده هائی با این تعداد هسته های محاسباتی در یک سکوی دسک تاپ تمرکز می کردیم. به همین دلیل است که اولین بخش از نشست آزمایشی ما به مقایسه ی یک سیستم مبتنی بر Istanbul با یک سیستم مبتنی بر یک پردازنده ی Phenom II X4 که با فرکانس کلاک مشابهی کار می کرد، اختصاص یافته.
بخش دوم آزمایشهای ما، عملکرد Opteron 2435 را در مقایسه با پردازنده های عمومی 4 هسته ای بررسی خواهد کرد. در اینجا ما از محصول برتر خانواده ی Phenom II X4 و همچنین ضعیف ترین پردازنده ی LGA 1366 اینتل یعنی Core i7 920 با قابلیت پشتیبانی از فناوری Hyper-Threading استفاده کرده ایم.
در نتیجه، ما سکوهائی با پیکربندیهای زیر را برای انجام آزمایشها در نظر گرفته ایم:
1- سکوی Socket F
پردازنده ها:
- AMD Opteron 2435 (هسته Istanbul، 2/6 گیگاهرتز)
- AMD Opteron 2431 (هسته Istanbul، 2/4 گیگاهرتز)
مادربرد: MSI K9NU Speedster (Socket F)، چیپ ست NVIDIA nForce Professional 3400
حافظه:دو ماجول 2 Hynix HYMP125P72CP4-Y5 گیگابایتی (SDRAM, 5-5-5-15 667-Registered DDR2)
2- سکوی Socket AM2+
پردازنده ها:
AMD Phenom II X4 965 (هسته Deneb، 3/4 گیگاهرتز)
AMD Phenom II X4 910 (هسته Deneb، 2/6 گیگاهرتز)
مادربرد: (DDR2 Gigabyte MA790GP-UD4H (AMD 790GX+SB750
حافظه:
- دو ماجول Geil GX24GB8500C5UDC 2 گیگابایتی (DDR2-5-5-5-15, 800)
3- سکوی LGA1366
پردازنده: 920-Intel Core i7 (هسته Nehalem، 4/8 گیگاهرتزی QPI)
مادربرد: Gigbyte GA-EX58-UD5 (چیپ ست Intel X58)
حافظه: سه ماجول Mushkin 998679 2 گیگابایتی (SDRAM, 7-7-7-181333-DDR3)
گذشته از قطعاتی که در بالا به آنها اشاره کردیم، تمام بسترهای آزمایشی شامل موارد زیر بودند:
- کارت گرافیکی: ATI Radeon HD 4890
- درایو دیسک سخت: Western Digital WD3000HLFS HDD
- سیستم عامل: Microsoft Windows 7 Ultimate x64
درایورها:
- Intel Chipset Software Installation Utility 9.1.1.1015
- NVIDIA nForce Driver 15.16
- ATI Catalyst 9.9 Display Driver
در عین حال از آنجائیکه مادربرد MSI K9NU Speedster فاقد یک Codec صوتی مجتمع است، ما سیستم Socket F خود را به یک کارت صدای Creative Audigy SE SB0570 مجهز کردیم.
ترجیح می دهیم این بخش را با ارائه ی یک تصویر لحظه ای که از سیستم مبتنی بر Instanbul 6 هسته ای تهیه شده و در آن مشخصات سیستم در پنجره های ابزارهای تشخیصی مختلف نشان داده شده اند، به پایان برسانیم:

6 هسته در مقابل 4 هسته: آیا تفاوتی احساس می شود؟

سیستمهای مبتنی بر پردازنده های 4 هسته ای، محبوبیت خود را به سرعت بدست نیاورند. بسیاری از کاربران اعتقاد دارند که پردازنده های دو هسته ای بهترین نسبت عملکرد به قیمت را ارائه می نمایند (و البته نظر آنها تا حدودی صحیح است). تعداد زیادی از نرم افزارهای کاربردی مشهور معاصر (که اکثر بازیها در صدر این فهرست قرار دارند) نمی توانند از تمام منابع پردازنده های 4 هسته ای استفاده کنند. به همین دلیل است که اکثر کاربران دلایل خوبی دارند تا توانائی تقسیم بار پردازشی به رشته های موازی بیشتر (مثلاً 6 رشته) را بطور بدیهی «اضافی» بدانند. در این شرایط، آینده ی پردازنده های دسک تاپ 6 هسته ای کاملاً بحث انگیز خواهد بود که می تواند آنها را به محصولات کاملاً گوشه گیری تبدیل کند، حداقل برای مدت کوتاهی پس از عرضه ی این محصولات.
با اینحال، یک نظریه ی متفاوت نیز وجود دارد. باید به شما یادآوری کنیم که تقریباً تمام نرم افزارهای کاربردی تشنه ی منابع که با ایجاد و پردازش مضمون رسانه ای سر و کار دارند، از مدتها قبل و با موفقیت کامل برای محیطهای چند رشته ای (Multi-Threaded) بهینه سازی شده اند. در این مورد، یک افزایش دیگر در تعداد هسته های پردازنده می تواند بسیار مفید باشد، خصوصاً از آنجائیکه تعداد فزاینده ای از کاربران کامپیوتری با پردازش ویدیوئی درگیر شده اند.

پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul در یک سکوی دسک تاپ

به منظور مشاهده ی تمام مزایای بدست آمده از افزایش تعداد هسته های پردازنده از 4 به 6، ما تصمیم گرفتیم پیش از آنکه عملاً به مقایسه ی مستقیم پردازنده ی Istanbul 6 هسته ای با رقبای 4 هسته ای آن بپردازیم، بهره ی عملکردی مربوط به دو هسته ی اضافی این پردازنده را در نرم افزارهای کاربردی موجود بررسی نمائیم. برای پاسخ به این پرسش، ما یک نشست آزمایشی را ترتیب دادیم که در آن عملکرد دو سیستم با پردازنده های 4 و 6 هسته ای که در فرکانسهای کلاک یکسانی کار می کردند را مقایسه نمودیم.
بعبارت دیگر، ما یک سیستم تهیه شده بر اساس Opteron 2435 شش هسته ای که با فرکانس 2/6 گیگاهرتز کار می کرد را با یک سیستم مبتنی بر پردازنده ی 4 هسته ای Phenom II X4 910 که باز هم در فرکانس 2/6 گیگاهرتز کار می کرد، مقایسه نمودیم. برای اطمینان از اینکه ما مقایسه ی مذکور را در شرایط آزمایشی تا حد امکان نزدیکی انجام می دهیم، کلاک حافظه ی DDR2 را در هر دو سیستم بصورت 667 مگاهرتز تنظیم کردیم.
تجربیات ما نشان دادند که وقتی حافظه ی DDR2 SDRAM در هر دو سیستم با فرکانس یکسانی کار می کند، سکوی Socket F می تواند عملکرد زیرسیستم حافظه در همان سطح سکوی Socket AM2+ را تضمین نماید، حتی با وجود آنکه ما در سیستم اول از ماجولهای Registered و در سیستم دوم از ماجولهای Unbuffered استفاده کردیم.
بطور کلی، پردازنده ی دارای 6 هسته ی محاسباتی واقعاً می تواند سطح عملکرد را افزایش دهد. دو هسته ی سنتی، برتری نسبتاً چشمگیری را در طول آزمایشهای پردازش و تبدیل ویدیوئی و همچنین راندوی نهائی تأمین می نماید. همچنین می توانید ببینید که نتایج در مقایسه های مصنوعی Futuremark که عملکرد پیچیده ی سیستمها را اندازه گیری می کند نیز افزایش داده است. بعبارت دیگر، اضافه کردن هسته های بیشتر به پردازنده های دسک تاپ قطعاً مفید خواهد بود. اما متأسفانه پردازنده های 6 هسته ای به سختی می توانند علاقمندان بازیها را به هیجان بیاورند. اکثر بازیها در حال حاضر نمی توانند با یک رشد مناسب نرخ فریم به افزایش

پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul در یک سکوی دسک تاپ

تعداد هسته های محاسباتی پردازنده واکنش نشان دهند. با اینحال یقیناً می توانیم مثالهائی از موارد معکوس را نیز مشاهده کنیم.
در عین حال علیرغم آنکه ما در این آزمایش به ندرت شاهد اعداد منفی در میان نتایج نسبی عملکرد پردازنده ی 6 هسته ای Istanbul هستیم، هنوز نباید زیاد به آن امیدوار باشید. ما در اینجا یک پردازنده ی 6 هسته ای و یک پردازنده ی 4 هسته ای را در فرکانس های کلاک یکسان مقایسه کرده ایم. در واقعیت، پردازنده های دسک تاپ 6 هسته ای شرکت AMD که با فرآیند 45 نانومتری موجود تولید خواهند شد با فرکانسهای پائین تری نسبت به محصولات برتر 4 هسته ای کار خواهند کرد. این وضعیت بطور اجتناب ناپذیری باعث کاهش جذابیت پردازنده های 6 هسته ای برتر AMD می گردد. به نظر می رسد که روش اینتل در این زمینه بسیار کارآمدتر است: این شرکت پردازنده های 6 هسته ای خود را با فناوری جدید 32 نانومتری تولید خواهد کرد که به آنها امکان می دهد تا از نظر فرکانسهای کلاک و همچنین عملکرد در نرم افزارهای کاربردی که بخوبی موازی سازی نمی شوند، با محصولات 4 هسته ای رقابت نمایند.
با اینحال اجازه بدهید در اینجا به نتیجه گیری نهائی نرسیم و ببینیم که عملکرد Opteron 2435 در مقایسه با Phenom II X4 965 چگونه است.

عملکرد

PCMark Vantage: عملکرد کلی

برای ارزیابی عملکرد متوسط، ما به آزمایش مصنوعی PCMark Vantag متوسل شدیم که از الگوریتمهای پیاده سازی شده در نرم افزارهای کاربردی مشهور استفاده می نماید.

پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul در یک سکوی دسک تاپ

متأسفانه پردازنده های Opteron 6 هسته ای در PCMark Vantag بازی را به هر دو رقیب اصلی خود یعنی Phehnom II X4 و Core i7 920 واگذار می کنند. اما این وضعیت چندان غافلگیر کننده نیست زیرا این مقایسه کار الگوریتمهای مشهوری را تقلید می کند که در حال حاضر به ندرت برای محیطهای چند رشته ای بهینه سازی شده اند. بعبارت دیگر، نتایج بدست آمده در این مقایسه به ما نشان می دهند که پردازنده های 6 هسته ای هنوز یک محصول عمومی خوب برای سکوهای دسک تاپ به حساب نمی آیند.

پردازنده ی 6 هسته ای AMD Istanbul در یک سکوی دسک تاپ

/ 0 نظر / 95 بازدید